Din os supersticiosos que o trece é un número de mala sorte mais eu dígolles todo o contrario, xa que foi un domingo trece o día no que tiven a sorte de percorrer vintedous quilómetros cheos de historia e paraxes incribles, rodeada de persoas igualmente estupendas, grazas ás cales en cada ruta vou comprendendo e vendo na práctica o significado das palabras esforzo, solidariedade e compañeirismo; verbas que se revalorizan e que cobran todo o seu sentido grazas ao labor de Senda Nova, que non só as pon en práctica senón que consegue contaxiar ese espírito entre todos os que participamos nas súas actividades.

 

Malia que a meirande parte do percorrido ía discorrer por terras do concello de Trazo, deixamos as nosas primeiras pegadas en Tordoia, concretamente na aldea de Castrillón, que debe o nome ao seu castro, cuxa croa é (des)aproveitada como terreo agrícola. Deixando atrás algunha fermosa casa de pedra e tras uns metros de asfalto, adentrámonos no monte Pedroso, facendo unha pequena parada no entorno da Pedra Faladora, que non puidemos visitar por mor da vexetación que cubría o camiño de acceso. Moi proveitosas foron as explicacións de Evaristo sobre o proceso de formación deste tipo de pedras graníticas, xustamente ao pé dunha delas.

 

Despois de máis de tres quilómetros percorridos, e despois de atoparnos cun escáncer no medio do camiño (o pobre levou o susto da súa vida), fixemos unha pequena parada na igrexa de San Martiño de Monzo, cuxa orixe se remonta ao século XII, mais sen apenas interese arquitectónico despois das reformas de 1958 e 2003. Consideración especial merece tanto o cruceiro como un vello panteón situada a carón do templo.

 

Seguimos o noso camiño e entramos na parroquia de Restande, onde contemplamos a igrexa parroquial, na que destacamos a súa espadana rodeada de balcón, elemento insólito nas igrexas galegas. Sen saír desta parroquia, detémonos no pazo de Vilacova. Non só poidemos contemplar o pazo, a anexa casa dos caseiros, o pombal, o hórreo ou a fermosísima fonte, senón que tivemos a sorte de camiñar polo interior do recinto ao tempo que escoitabamos as interesantes explicacións de Xabier, descendente dos caseiros do pazo, ao que me gustaría agradecerlle o interese que transmite polo noso patrimonio e, por suposto, que nos fixera partícipes aos demais da historia do pazo.

 

Deixamos atrás a espectacular vista que ofrecía a fachada principal do pazo e, atravesando as noutrora propiedades dos señores do pazo, chegamos á capela do Carme da Ermida (en territorio de Tordoia mais sen saír do concello de Trazo), rodeada dunha espectacular carballeira e chea desas plantas que por Seavia chamamos “cuchas”, cunhas boliñas perfectas para os tirabogas. Repostas as forzas cun potente bocata, dispuxémonos a facer os trece quilómetros que aínda nos quedaban por diante.

 

Como sempre pasa nestes roteiros, non só vemos o patrimonio que aínda queda senón que tamén imaxinamos como sería aqueloutro que non se conserva e cuxa existencia coñecemos grazas ás sempre interesantes explicacións de Evaristo. Neste caso, soubemos que na aldea de Lestrove existiu unha torre, fortaleza dos Bermúdez de Montaos, cuxas pedras foron empregadas non hai moitos anos como entullo para a construción dun pallote. Restos do pasado sepultados baixo a modernidade do formigón.

 

Pasamos o castro de Lestrove, cunha potente muralla defensiva, e acompañados dun sol de xustiza, fixemos o último descanso na capela de San Xosé de Oa, xa en Xavestre, pequena pero acolledora construción cuxa sombra quedou pequena para todos os camiñantes. Xa levabamos nos pés case quince quilómetros e o cansanzo do camiño e do sol facíase notar, pero quedaba o mellor, ¡o camiño á beira do río Chonia!

 

Os avisos da peligrosidade deste tramo non eran en van, pero a beleza do entorno ben merecía un esforzo. Pedras puntiagudas que subiamos ou baixabamos como podiamos, pasos estreitos xustiño a carón do río… ¡e pontes colgantes artesanais de madeira para poder cruzar o río! Pouco a pouco, fomos pasando todos a primeira destas pontes pensando que o peor xa pasara, pero cando vimos a segunda e o estreito muro que viña a continuación… Uns calaban e observaban, outros facíanse os valentes e outros expresaban verbalmente o seu medo, pero o certo é que todos fomos pasando, con máis ou menos axuda. Os membros de Protección Civil de Carballo (“os de laranxa”) ben mereceron o bocadillo desta vez por todo o traballo que tiveron! Gran labor o desta organización, que acaba de facer as súas vodas de prata.

 

Este tramo a carón do río foi moi dificultoso pero espectacular. Acompañados dun Chonia desbordante, cheo de saltos de auga e dese rumor tan relaxante que tan en contacto nos pon coa natureza fomos vendo vellos muíños, minicentrais eléctricas e incluso batáns, algún deles relativamente ben conservados malia o total abandono do que son vítimas.  Baixamos até a desembocadura do Chonia e alí o río non parecía o mesmo, o río bravo que levabamos vendo todo o traxecto era agora no seu fin un río cheo pero calmo xusto antes de mesturarse co Tambre, nun entorno de abeleiras deses que xa quedan poucos.

 

O último tramo puxo a proba a resistencia de moitos, catro quilómetros de subida cun desnivel de máis de 150 metros e baixo un sol de pleno verán. E, por fin, chegamos ao punto de chegada, a aldea de Portomeiro, despois de deixar atrás o castro do mesmo nome. Eran as oito da tarde, baixo os nosos pés 22 quilómetros de esforzo, pero tamén de patrimonio, historia e compañeirismo.

 

A dureza deste roteiro non se pode negar, non só polo número de quilómetros, tamén polo dificultoso tramo a carón do río. Pero é este un deses roteiros dos que sacamos grandes ensinanazas. A nivel persoal aprendemos o valor do esforzo e a satisfacción de superar pequenos medos (como pasar por lugares polos que xamais pasariamos nós sós). A nivel colectivo, dámonos conta da importancia do compañeirismo, mirar para adiante e ver que hai unha man estirada para axudarche, ver que nun momento en que esvaras e estás a piques de caer ao río hai unha persoa que evita por todos os medios que caias.

 

O éxito deste roteiro non é algo casual, hai un traballo e un esforzo grande por parte da xente da asociación, de todos e cada un dos seus membros que poñen o seu tempo e o seu esforzo para que gocemos destas rutas. Non vou dar nomes porque sería inxusto se me esquezo dalgunha persoa, pero gustaríame especialmente destacar a alguén que representa como ninguén o espíritu de Senda Nova, unha persoa humilde a agradecida, que contaxia a súa enerxía e a súa ilusión, que intenta sacar sempre a parte positiva das cousas e, sobre todo, que sabe sacar o mellor de cada persoa que traballa con el. Grazas, José Manuel Menéndez.

Laura Mariño Taibo

O alto de Pico de Meda  con 566m é un deses lugares míticos  onde a vista nos alcanza os horizontes máis lonxanos.  Lugar que abraza as comarcas de Xallas, Soneira e Bergantiños. Respiramos grandiosidade e encadeamos unións de cada unha das vilas dunha boa parte da provincia da Coruña.

 

Somos protagonistas do nascemento de numerosos regos, ou bueno, de varios ríos.

As gotas da fina choiva que caeron en días anteriores moi cerca de aquí serían levadas polo río de Bergantiños ( O Anllóns) para mover os muíños de Verdes e desaparecer no mar na Ïnsua.  As que tiveron a sorte de sumarse ás das brañas de Vilar Ramilo participarían no nascemento do río Grande que, despois de saltar a fermosa férveda do Rabiñoso, formará o val de Soneira e rematará na Ponte do Porto.  Polo sur, en cámbio, cada gotiña iría parar ó Xallas que dará có mar no salto mortal do Ézaro.

 

 

Dende os telescópios e prismáticos divisamos todo o que queremos conquistar algún día: A Sisarga Grande, Corme, Carballo, Baio, Agualada…e centos de muíños de vento que, como en Meda encárganse de facer unha mala fotografía dunha paisaxe auténtica.  Temos dende este “ case inicio” de ruta  en Meda a visión didáctica do que nos vai a dar de si esta loita a pé polas ALTAS TERRAS DE SONEIRA. Vemos en pranta os lugares que imos descifrar, interpretar, descubrir, vivir…

 

Os 93 camiñantes únense no roteiro de maior participación na entidade, baixo a bandeira do coñecemento, da valoración do entorno e  da loita polo patrimonio, e o mástil lévao, máis alto que nunca, o Coronel Evaristo.

 

Curtido en mil bataias a prol da terra, o oficial descendiente dos furiosos celtas do castro de Vilaestévez (Gandara) que loitaron contra as lexións romanas  da Agra da Cruz  (Gandara) baixa paseniño polas estribacións da cara norte de Meda. O séu exercito é completo en número, calidade e forza. Os guerreiros divídense en varios batallóns, sendo sempre o máis numeroso o do colexio de Bormoio-Agualada, auténticos rapaces e rapazass comprometidos có séu capitán e coa loita que lle encarga. O grupo do colexio de Zas, máis veteranos e coñecedores do terreo, son os anfitrións no campo e o bataión de Montedaestrela de Arteixo súmase ós bergantiñáns e o grupo de Protección Civil por mor da dificultade da bataia.

 

Os resultados comezan a chegar e conquistase o coñecemento por mor de cabalos devorados e deposicións  dun dos animáis máis espectaculares da nosa fauna: O Lobo; auténtico vértice da pirámide ecolóxica e parte do noso patrimonio.  Despois tomaríamos o enterramento neolítico con 6000 anos  da Mámoa da Mina e o Castro de Pico de Cruz,  onde ata fai poucos anos aínda existían restos de construccións castrexas.

 

Seguimos o descenso na conquista da parroquia do Coronel ( Gandara) e,  despois de pasar polos restos das antigamente tan importantes  Torres de Surribado, chegamos ó Xacemento Romano de Agra da Cruz onde nos foi imposible atopar tégulas romanas ou cerámica palestina como fai anos.

 

Os batallóns repuxeron forzas cerca da igrexia parroquial da Gándara, que foi tomada polos guerreiros cara ás 5 da tarde e despois de pasar o Castro de Vilastevez (que conserva completo o pechamento exterior) entramos na parroquia de Carreira para sumar forzas coa Asociación de Veciños O Santiaguiño de Carreira na potenciación do liño, da súa Rapa das Bestas anual e no mantemento dun excelente cuartel xeral que, ademáis de todo o relacionado cós teares antigos alberga restos megalíticos e suevos e é  utilizado como museo do liño.

 

A última conquista do día foi na parroquia de Mira. A antiga parroquia de San Pedro de Follente alberga unha capela que antigamente estaba dentro do pazo, sendo tamén igrexa parroquial. A familia Moreira, sumouse á nosa loita e ensinounos un dos poucos muíños en funcionamento e nunca mellor dito porque eles mesmos estaban a moer millo alí.

 

O Coronel  dixo de  romper filas xa cando caía o sol e ordeounos con decisión estar sempre coa lanza e os puños apretados para a próxima contienda.

 

Jose Manuel Menéndez

O vindeiro martes día 8 de maio, ás 20:30 h. terá lugar en Benza ( TRAZO), na antiga escola unitaria da Brea unha presentación do roteiro  A FORZA DO RÍO CHONIA  encadrado nesta III PRIMAVERA EN RUTA. Explicaremos os obxectivos do roteiro, os lugares por onde pasa,os atractivos paisaxísticos, culturais e ambientais por onde pasa así como a  súa forma de dinamización. Dito roteiro percorrerase o vindeiro domingo 13 de maio.

Animamos a todos a asistencia e agradecemos a difución da nova

O paso do tempo fai ver que certas persoas que non se ven demasiado son auténticos baluartes dunha entidade. Cada roteiro que pasa, cada esforzo de traballo anterior a propia actividade… Algunhas veces, moitas, é nesesario facer un traballo que non sempre é valorado. Facer cumplir unas normas estrictas cuns obxectivos marcados é algo que fai grande  a unha entidade.

 

É ahí onde se ven as grades persoas comprometidas cunha causa, cunhas premisas, cuns obxectivos. É ahí, cando te volcas por completo e te levantas de madrugada para preparar unha actividade na que nin sequera vas participar. Cando pos moito do teu poco tempo libre para esto. Cando sacas horas a problemas persoais para unha premisa. Cando respondes en cada posto que che toque ocupar, cando non che importa quedar mal con ninguén con tal de cumplir cunhas premisas xerais. Por todo isto, temosche tanto e tanto que agradecer Esther.

Esforzo, gañas, forza, ILUSIÓN, eses son os principias ingredientes que se utilizan para levar a cabo os roteiros de Senda Nova.

Dende que teño a oportunidade de participar nas súas actividades o balance é de un  99,9% de vivencias positivas. Tiven e teño a oportunidade de participar en actividades que merecen moito a pena e sobre todo de coñecer e tratar con persoas que realmente son moi difíciles de atopar, e que merece a pena valorar e conservar preto.

Persoas que te valorar polo que es, que te enseñan e te fan sentir como se foras un máis, e nunca menos ca ninguén, dende o minuto cero.

Persoas coas que compartes, ris, “reñes” se é necesario, pero todo con un obxetivo, aprender. Aprender dos demáis e cos demáis, aprender non só “cantos anos tarda en medrar un Carballo” ou como se “diferencia como cagha dun lobo da dun raposo”. Non , aprender a compartir, a convivir, a relacionarte, a valorar o entorno, o patrimonio, a escoitar, a tratar á xente e coa xente, aprendes leccións que non veñen redactadas nos libros de texto.

Cada vez que alguén me pregunta sorprendido: – Como te podes levantar as 8 da mañá un domingo pa ir andar 20 km e espiñarte? HAI QUE TER GHANAS ¡!

E eu penso, si, exactamente, hai que ter ganas, pero como de eso non falta todo vai ben. Sorpréndeme que mo pregunten e as veces penso que o fan por que non coñecen a Senda Nova e sobre todo as PERSOAS que conforman a entidade: Socios, participantes, colaboradores… Para min esas xornadas de 10 horas polo monte coa xente coa que me sinto a gusto teñen moito máis sentido do que parece a simple vista, non é unha obriga, é un agasallo. Durante todo o día non pensas en nada máis que en aprender e como non, a disfrutar, a disfrutar coa xente e coa natureza.

Non estou a dicir nada novo, nin estou a falar dos roteiros concretamente, só estou a dicir o que penso e para min, que unha entidade sexa capaz de crear tantas sensacións, pensamentos e emocións nas persoas é un gran logro.

Só me queda felicitar a cada un dos integrantes de Senda Nova, porque sen eles está claro que nada sería o mesmo, xa que o fin e o cabo son como unha pequena familia.

Unha pequena familia que espero que siga medrando, mellorando, que todos os obxetivos se cumpran e sobre todo que todas as pedras que nos aparezan nas corredoiras da vida sexamos capaces de saltalas.

E para rematar, agradecerlle a ese presidente a sua labor, non só como presidente se non como persoa.

Unha persoa que o da todo e máis por que a entidade e os seus compoñentes vaian Adiante, un presidente que a pesar de coñecelo dende nena, en cousa de un ano converteuse para min, e para certas persoas máis, en algúen o que realmente admiro e aprecio, e que merece que o seu traballo sexa recoñecido.

Repito, GRAZAS compañeiros, por facer de cada actividade unha experiencia única.

 

Eva Cameán Pensado

Domenica 24 Marzo ore 9,15

 

Nell’ambito del progetto organizzato dalla Banca del Tempo e dal comune di Carballo siamo stati invitati a partecipare ad un’escursione nelle campagna del comune di Carballo, escursioni organizzate da un’associazione che si occupa di escursionismo e di ambiente che si chiama “Senda Nova”

Appena ce lo hanno chiesto abbiamo aderito con entusiasmo, perché eravamo ansiosi

di conoscere luoghi nascosti e poco conosciuti di questa zona che è molto bella dal punto di vista naturalistico.

Ma la mattina appena svegliati la pigrizia aveva preso il sopravvento perché il giorno prima eravamo stati in visita a Santiago de Compostella e durante la notte subentrava l’ora legale, quindi eravamo molto stanchi e avevamo dormito un’ora in meno. Per fortuna la curiosità ha prevalso sulla pigrizia, ci siamo preparati e siamo usciti. Per strada non c’era nessuno, l’appuntamento era alle 9,15 al palazzo della cultura, ci siamo chiesti se avremmo trovato qualcuno visto l’ora oppure tutti sarebbero rimasti a dormire. Dopo poco i nostri dubbi hanno avuto una risposta perche al palazzo c’erano tutti, organizzatori, partecipanti e autobus. Il gruppo dei partecipanti era numeroso, il l’autobus era pieno e inoltre ci accompagnava come supporto un piccolo gruppo della protezione civile. Il gruppo dei volontari dell’associazione “Senda Nova” era numeroso e tutti avevano il compito di seguire vari gruppi di partecipanti. Si avvicina a noi una volontaria Isabel che in perfetto italiano ci dice che lei sarà vicino a noi per tutta l’escursione e che per qualsiasi nostro bisogno o spiegazione potevamo chiedere a lei.

Isabel ci è stata vicino per il tutto il percorso e con grande pazienza ci traduceva le parole del prof. Evaristo storico e profondo conoscitore della storia e della cultura della zona, e che ascoltava anche le nostre chiacchiere.

L’escursione consisteva nell’attraversamento di un bosco, Bosque Ribera de Pena, il passaggio nel piccolo paesino di Aldemunde, la visita al Castro di Aldemunde per poi finire al Dolmen di Pedra Moura.

Durante questo percorso abbiamo attraversato diverse volte il Rio Abelleiro, il rumore dell’acqua, l’odore del muschio, gli alberi, i sassi ricoperti da una spessa coltre di muschio come una coperta, davano l’impressione di essere in un posto magico. Tutti i suoni erano ovattati. Durante il percorso il prof. Evaristo dava una spiegazione  esauriente su tutto ciò che incontravamo nel nostro cammino, una costruzione abbandonata, una pianta, una pietra con grande competenza e conoscenza dei luoghi. Quando abbiamo visitato il castro di Aldemunde, le sue spiegazioni riuscivano a farci vedere con la fantasia, i muri, le case di quel luogo così antico e ancora poco conosciuto.

L’incontro che ci ha dato più emozione è stati quello con un anziano mugnaio, e la sua dolce moglie, custode ma anche prosecutore di un’antica attività artigianale molto importante in passato in tutta la Costa della Morte, quella dei mulini ad acqua.

Il vecchio mulino grazie a questa persona era perfettamente funzionante e ci ha mostrato come funzionava.

Questa escursione è stata per noi molto interessante perché è stata un’immersione nel cuore della natura e della storia della regione del Bergantino.

Abbiamo conosciuto un’associazione “Senda Nova” i cui componenti a partire dal suo presidente Josè Manuel ci hanno trasmesso la loro passione e il loro amore per questa terra e come è giusto che sia, il loro desidero di tutelare questo territorio molto ricco di storia e di una natura bellissima.

Ancora grazie a tutti.

Los italianos

Teresa Sanarica

 

A sua labor, enriba é, en demasiadas ocasións escura, invisible, sen o premio dunha recompensa directa. Agradecer o apoio en cada unha das nosas actividades sería deixar de facer balance dunha historia de 25 anos ó servicio da integridade física dunha cidadanía, de cada un de nos. Falar de Protección Civil de Carballo solo, é deixar de facelo doutras agrupacións cercanas con xente ó servicio dos demáis. Falar da agrupación de Carballo no séu conxunto é, quizais,  (un pouco), deixar de facelo de forma persoal de cada un dos voluntarios que conforman a entidade, de cada unha das vidas que durante 25 anos puxeron o séu tempo libre a cambio de sentimento. Sería xusto lembrar cada un deles, cada unha das actividades, cada un dos momentos no que tan necesarios son. Cada hora imprescindible que aparenta “nada” nun preventivo. Cada momento que salva unha vida nun accidente na estrada, nun incendio, nunha praia…

No último roteiro, oito dos participantes viñan cun uniforme e cun escudo que xa ten unha historia gañada e que por eso mesmo se mellora día a día. Oito vidas persoais que decidiron colaborar ese domingo poñendo todo para que todo saíra á perfección. Oito representantes de moitos compañeiros e dunha institución.

Case que 30 son as actividades nas que Protección Civil de Carballo leva colaborado con nos en roteiros por corredoiras, por lama e pedras, chovendo e quentando o sol. O balance non presenta nin sequera incidentes dignos de mención cós máis de 1000 persoas coma participantes en todo este tempo.  O traballo voluntario,  con ilusións, con sentimento, con fé e con iniciativa ten estes resultados.

De todos os que formamos a entidade, as máis sinceras grazas.

Non podo negalo, síntome profundamente unida á terra na que nacín, ao meu lugar de Buxán (nome derivado dun antigo posesor medieval, Bussianus), para min a máis fermosa aldea de Seavia, a parroquia na que se documentan as noticias máis antigas de todo o concello de Coristanco. E aínda que o roteiro non pasou por Buxán (oxalá si pase en próximos ocasións), é todo un orgullo que xentes vidas de varios lugares da comarca, de varias provincias galegas e mesmo da lonxana Chequia poideran contemplar todos os tesouros que en Seavia temos, malia non telos coidados como se debería, as máis das veces por descoñecemento e outras moitas por desintere e falta de vontade.

Arredor das 10 da mañá, equipados con paraguas e chuvasqueiros, iniciamos o camiño a carón da igrexa parroquial de San Mamede de Seavia, unha das máis espectaculares construcións relixiosas do concello e da comarca, tanto polo edificio en si como pola historia que ten detrás: mosteiro de monxes bieitos na súa orixe, posible refuxio de mozárabes no século IX, priorado feminino de San Paio de Antealtares durante do século XVI… Pero o recordo que eu teño desta igrexa non é a imaxe que hogano ofrece. Para min a igrexa de Seavia é a anterior ao ano 2002, cando se realizou unha reforma (eu chamaríalle doutra maneira…) en que se eliminou o impresionante adro exterior que pechaba entre grosos muros de pedra a casa do cura, a igrexa e parte da chamada “horta do cura”, máis ou menos onde agora se sitúa o cruceiro que antes estaba na esquina da casa do cura. Ese adro que se enchía na saída da misa os días da festa, que servía de escenario fotográfica en vodas, bautizos e comuñóns. Eses muros tan concurridos nas verbenas nocturnas das festas de agosto, o lugar de “quedada” entre rapaces e rapazas… recordos que parecen tan do século pasado e que son as lembrazas dunha persoa nada hai 28 anos. O destino das pedras do muro é un misterio, ao igual que o camiño que levou a balaustrada de mármore branco que separaba o altar do resto da igrexa, o cáliz bañado en ouro do que tantas veces oín falar na casa, a alfombra que se sacaba para as vodas, o alumeado principal do altar, as vellas e impresionantes lámpadas que colgaban da alta bóveda… A cambio de arrebatarnos para sempre parte do noso patrimonio e dos nosos recordos, déronnos un gran campo da festa rodeado de farolas e cunha mole de cemento no seu centro coroado por outra farola. E non nego que os veciños e veciñas de Seavia precisemos iluminación de vez en cando, pero non precisamente iluminación eléctrica.

Despois de pasar o cruceiro do campo das procesións e a antiga escola adentrámonos en Segufe, aldea que Asunción Antelo puxo no mapa grazas á súa obra artística e literaria. Porque Asunción é moito máis que a “rexoubeira de Bergantiños”, alcume polo que é coñecida. Poeta autodidacta que apenas foi á escola pero que tantas leccións nos pode dar á “xente de carreira”, artesá cunhas mans privilexiadas para esculpir a pedra e a madeira, sacando as máis insólitas formas da simple raíz dunha árbore. Canto che debemos Asunción e que tan pouco cho pagamos!

Seguimos o noso camiño pola corredoira que unía Segufe coa Rabadeira, gran parte dela apenas perceptible pola maleza e o abandono e que poidemos percorrer grazas ao labor de limpeza feito por Isabel Rey, veciña que (re)coñecín grazas a Senda Nova, ao igual que a José Antonio Figueiras, gran amante da terra de Seavia e que tan a flor de pel puxo os sentimentos de tantos veciños e veciñas que tivemos o placer de ler a súa obra “Seavia é nome de parroquia”.

Atravesando as agras de Nogueira albiscamos xa a Torre de Nogueira, fundada a finais do século XV polos Bermúdez de Castro, mais non será ata chegar ao seu pé cando apreciemos toda a súa beleza e inmensidade e os escudos heráldicos das diferentes familias que nela habitaron. Alí agardábanos unha grata e única sorpresa: a contemplación de manuscritos da época de fundación da torre que Miguel, o actual propietario, tivo a xentileza de deixarnos ver e tocar.

Seguimos Nogueira abaixo e despois de atravesar unha corredoira recentemente recheada con entullo e restos de obra, baixamos á paraxe dos muíños de Nogueira con algunha que outra dificultade, que poderían ser moito maiores se Miguel non tivese o detalle de adecentar o camiño. Disfrutamos uns momentos da sonoridade da auga que baixa, da visión das vellas pedras cheas de lique, do olor do loureiro… Camiñamos a través da inmensa plantación de eucaliptos de Santa Ana, pertencente no seu día ao señorío das Torres, e chegamos axiña a un entorno único: a ponte Trilla, unión entre as parroquias de Seavia e Couso, mais continuamos a viaxe cara Ferreira, onde antes de xantar subimos ao cotón, dende o cal se pode gozar dunhas impresionantes vistas, e lugar onde se asentaba unha antiga ermida da que nada cada.

Unha vez xantados e coas forzas respostas, diríximonos a Couso, pasando pola igrexa de San Miguel, cunha intersante imaxe na súa fachada do patrón, san Miguel. Seguimos ascendendo ata o Vilar de Couso onte podemos ver unha imaxe preocupante: dúas máquinas tipo excavadora situadas enfrente do castro como querendo engulir séculos e séculos de historia. Bordeamos o perímetro do castro, contemplamos a vexetación que poboa a súa croa (incluso plantas de arándanos ou érbedos) e dirixímonos cara as minas de Barilongo, xa na parroquia de Cuns, onde aínda podemos observar os lugares de extracción dos filóns de wolframio, mineral que na época da segunda guerra mundial España vendía a Alemaña para a construción de armamento e que tanto carto deu aos que se dedicaban á “roubeta” (mira ti de onde viña a historia esa dos homes que fumaban en billetes de mil!!).

Despois de observar a maxestuosidade da mámoa Zapateira, cuxa silueta podemos observar perfectamente, baixamos cara a lagoa das minas de caolín (dos anos 60), unha impresionante paraxe que contrasta co abandono e destrución da antiga fábrica. Pero non era esta a última paraxe que nos esperaba. Despois de pasar a igrexa de Cuns, adentrámonos no concello de Zas e atravesamos o río fronteirizo entre este concello e Coristanco para contemplar a fervenza do Rabiñoso, un lugar realmente incrible que sen dúbida volverei a visitar. Porque esas pequenas fervenzas, o rumor desa auga caendo, o vello muíño funcionado, merecen unha visita con máis calma.

Pasaban das oito da tarde cando demos por finalizado un roteiro que para min foi único e emocionante, un roteiro que empezou días antes cando se fixo a presentación do mesmo na miña parroquia, ese día no que a máis de un/unha se nos encolleu o peito vendo que por primeira vez un acto deste tipo tiña lugar en Seavia. Igual este é un pequeno punto de partida para empezar a valorar o noso territorio, a nosa historia, as nosas corredoiras e todo iso que forma parte da máxica Suevia.

Grazas a todos os que facedes posible que as conciencias desperten antes e despois de cada roteiro.

Laura Mariño Taibo (Buxán-Seavia)

Ante o vindeiro roteiro da  III PRIMAVERA EN RUTA , CORISTANCO HISTÓRICO  que se vai percorrer o próximo 15 de abril, a nosa entidade e ante a petición da Asociación de Veciños de Seavia, vai facer unha presentación de dita ruta deseñada por membros da nosa entidade.  Ó acto estarán invitados representantes do concellos, persoeiros importantes das parroquias por onde pasa o roteiro e membros da entidade. Falarase do percorrido, dos obxectivos da ruta e das formas máis interesantes para a súa dinamización.

O acto terá lugar no local social da parroquia de Seavia ás o martes 10 de abril ás  20:30 e a entrada

será libre.

 

 

 

 

O vindeiro día 14 de abril terá lugar unha marcha festivo revindicativa dende o Ézaro ata O Pindo. A marcha está organizada pola plataforma  MONTE PINDO PARQUE NATURAL  e ten como obxectivo esixir á xunta que axilice a declaración do MONTE PINDO  como parque natural para unha mellor conservación e posta en valor deste Olimpo Celta.  Os valores paisaxísticos e culturais do monte Pindo son ben coñecidos pola poboación da Costa da Morte e é parte das nosas obrigas colaborar na protección dun dos máis fermosos balcóns de Galiza, cunha altura duns 600 metros sobre un mar que ten xustamente ó lado.  As lendas, os mitos e a arqueoloxía da zona son outros dos grandes patrimonios dun espazo único.

Desde Senda Nova apoiamos a MONTE PINDO PARQUE NATURAL nas revindicacións coa sua protección como parte das nosas obrigas co medio natural.

O sábado sairán varios vehiculos da entidade. Hai capacidade para 12 persoas que queiran asistir. A volta será despois da comida. Os interesados podedes poñervos en contacto con nos vía facebook, mail o tf.